Classical

8

Slim Slide - The Roadmasters - The Sixties (Vinyl, LP)

17.10.2021

Having said that, Keith and reggae? Never the easiest of bedfellows. The Stones suffered a difficult s. But the band emerged from their mid-life crisis and mid-career divorce from departing bassist Bill Wyman inrefreshed and ready to go back to work. Mick and Keith had both got their extra-marital solo flirtations out of their systems, Darryl Jones was in place to take care of the bottom end, and Voodoo Lounge captures a band revitalized.

He must have nailed a better interview. Or hairstyle. Recorded on the hoof in Hollywood and London during the latter half ofBetween The Buttons gave clear indication that Brian Jones was fast becoming a marginalised creative force in the band that he once called his own. D menaces nicely but, at heart, Goats Head Soup is an album of ballads.

While Undercover may not have been the final occasion The Rolling Stones aimed for relevance it marked the last time the global zeitgeist was prepared to suspend its disbelief and allow them the luxury of appearing so. With pop already starting to split along generic lines, it was no longer possible for one band to be all things to all men. Though certainly not a classic, Their Satanic Majesties Request is far from the ill-conceived psychedelic folly that received critical wisdom might have you believe.

Recorded hot on the heels of unremarkable time-marker Between The Buttons, it was the inevitable product of barely-restrained experimentation both musical and chemical and the unavoidable fallout of both. Drug busts, court cases, jail terms and general partying saw the band rarely in the studio as a unit, and solo indulgences by those that did make it had a tendency to rob the material of its intrinsic Stones-ness.

Yet their first taste of America was not quite as sweet as they may have hoped. After a very public divorce, Gosselin took up jobs like a line cook at TGI Fridays and as a disc jockey and sometime stripper.

After leaving acting, she became an author of three books. Foreman went from being one of the most elite boxers in the world to pitching an iconic product in infomercials. His George Foreman Grills have gone on to earn him hundreds of millions of dollars.

It definitely beats getting pummeled in the ring! Temple was the iconic child actress of the early 20th century. Eventually, she left acting at age 22 and got involved with politics. She became a US ambassador to Ghana and the former Czechoslovakia in the s and s. Temple died in at the age of However, his wife tragically died of cancer inand so the newly single father decided to step away from the big screen to focus on raising his two children.

Love this Gif. Freddie Prinze Jr. Today, Prinze Jr. More recently, though, she focuses on social activism. She founded SeeJane. Unfortunately, Bynes struggled with drug addiction and after inpatient treatment, decided to take a break from acting to enroll in college to study fashion design.

But, Bynes ran Slim Slide - The Roadmasters - The Sixties (Vinyl some legal troubles and has had a difficult time getting her new career started. De sfeer doet echter in niets denken aan het hectische leven in een metropool als Los Angeles.

De veertien nummers zijn lekker afwisselend en tot in de puntjes verzorgd. Van het heftige "Certain kind of Light", via het bijna gefluisterde "So very Young" tot aan het relaxte "Shatter" wordt "Autumn Days" een boeiende cd.

Vanaf het moment dat het debuutalbum "Gus" uitkwam werd hij in het rijtje van Rufus Wainwright en Aimee Mann geschaard: veelbelovende, aanstormende artiesten, waarvan de Amerikaanse pers hoopte, dat zij de leegte op singer-songwriter gebied na Nick Drake en Tim Buckley op zou kunnen vullen. Die nalatenschap is natuurlijk niet zomaar op te volgen, al lijkt Black steeds bekender en geliefder te worden. Werd zijn eerste cd nog louter in Amerika uitgebracht, "Autumn Days" wordt wereldwijd uitgebracht en heeft al positieve recensies ontvangen.

Kortweg: Het resultaat is een intieme CD. Op alle nummers lijken de instrumenten hun best te doen om de stem beter te laten uitkomen. De man heeft ondertussen een viertal albums op de markt die allen in eigen beheer zijn opgenomen en verkrijgbaar via Cd Baby www.

Hij was zo vriendelijk om mij van ieder een kopietje te bezorgen en is zinnens om in het voorjaar een aantal optredens te versieren in Europa. Interesse zie info. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar het album "Guitars and Blues" 03 dat een erg swingende en rockende Smith laat horen. Figuurlijk, want in Frankrijk kan men daar momenteel niet mee lachen.

Wie helpt de man een handje? Tom Principato, geboren en getogen in Washinton D. Tot zover niets bijzonders. De weg die de tiener sindsdien afgelegd heeft, blijft echter voor velen enkel een droom. In deed hij een zijsprong door met Geoff Muldaur de hort op te gaan. Dat hij toen al goed in de markt lag, bewijzen de gastoptredens met o.

In was de tijd rijp om solo te gaan. Dit album kreeg een Grammy-nominatie. Sinds heeft Tom Principato met zijn eigen Powerhouse Bluesband met John Perry op bas en Joe Wells op drums, zowel de VS als Europa druk bezocht en onderweg een koffer vol prijzen in de wacht gesleept o.

Na deze cd's vestigt hij zich definitief in het rijtje Duke Robillard en Ronnie Earl. Alhoewel Tom Principato vooral gekend is als een rootsy blues-rock gitarist en zanger, is zijn bijwijlen virtuoos gitaarspel ook een wezenlijk deel van zijn concerten. Zijn stem lijkt overigens wat op die van de SRV-man, maar bereikt diens intensiteit net niet.

Hiermee bewijst Principato, die meer is dan de zoveelste scherpschutter op snaren, het powerblues hoekje te zijn ontgroeid. Origineel of vernieuwend kun je zijn door knap gitaarspel en een stuwend Hammondorgeltje voortgedreven blues niet echt noemen, maar van goede kwaliteit is het zonder meer.

Kortweg : "Guitar Gumbo" is spannend vanaf de eerste tot de laatste noot door verrassende licks en bizarre melodielijnen. Ter promotie waarschijnlijk van zijn vierde album dat voor de gelegenheid een live album geworden is en dat midden juli opgenomen werd in the Evening Muse Charlotte, NC. Ondertussen kreeg het album al een plaatsje in de Euro Americana Charts nr.

Erg sober en rustig album dat met de titelsongs van zijn eerder verschenen albums, Slaid Cleaves' topper "Broke Down" en de opener "Angels and Acrobats" voor gemakkelijke herkenningspunten zorgt. Meer dan 65 minuten sobere akoestische muziek nodigt soms uit om een blik in de krant te werpen, een PC bezoekje of een 'herfst' dutje op de bank. Niet dat het slaapverwekkend is maar in tegenstelling met bv. Kevin Deal die live blijkbaar iets rauwer uit de hoek komt en twee nieuwe songs ten gehore brengt, kabbelt dit album wel erg rustig voort en is het allemaal bekend werk dat vertrouwd in de oren klinkt maar wat magertjes aangekleed is Gibson acoustic gt, dobro, 50's lap steel.

Maar dat doet niets af aan de man zijn verdienste om ons regelmatig met nieuwe songs te verblijden en daar zat ik eigenlijk wel wat op te wachten. Voor wie nog niets in huis heeft van Picott is het een uitstekende gelegenheid om dit album aan te LP) en zichzelf op die manier een fraai eindejaarscadeau te bezorgen. King is de artiestennaam van Riley B. King, op 16 september van dit jaar werd B. King 80 en aan stoppen denkt de bluesheld niet. Deze bekende bluesgitarist is geboren op een plantage in Itta Bene, Mississippi en zijn bekendste hit is waarschijnlijk: "The Thrill Is Gone" uit King spendeerde een groot deel van zijn jeugd samen met zijn moeder en grootmoeder werkend als een sharecropper en raakte al vroeg in de ban van zwarten als T-Bone Walker en Lonnie Johnson, en jazzartiesten zoals Charlie Christian en Django Reinhardt.

Snel ontwikkelde King zijn eigen muzikale vaardigheden in de kerk bij het zingen van gospel. In verhuisde B. King naar Memphis, Tennessee, waar hij zijn gitaartechnieken verfijnde, met de hulp van zijn neef, country bluesgitarist Bukka White.

Veel van zijn vroege opnames werden geproduced door Sam Phillips, die later het legendarische Sun Records zou stichten. In de jaren werd B. King vond zijn eerste succes buiten de bluesmarkt in met zijn remake van Roy Hawkins' melodie, "The Thrill Is Gone". De jarenen leverden niet zoveel platen op, maar King bleef wel zeer actief. Met z'n 80 jaar heeft King een zeer vol en zeer actief leven geleid.

Als diabeticus sinds meer LP) tien jaar, is King een van de spreekbuizen van de strijd tegen diabetes. Het nieuwe album "80" is natuurlijk ter ere van B. Dit album dat eind vorige maand verscheen bevat nieuwe opnames, allemaal remakes van bestaande songs.

Zowel bekende eigen hits als nummers waar hij al jaren van hield maar die hij nog nooit had opgenomen passeren de revue. Kortweg: Heel veel nieuwe dingen zal de doorwinterde bluesfanaat hier wel niet ontdekken, maar toch stonden er voor mij een paar dingen op die ik nog niet kende of waarvan het lang geleden was dat ik ze nog eens gehoord had.

Dus als je "80" in je CD-wisselaar steekt heb je toch een hele tijd zeer veel feel good muziek. Early In The Morning 2. Tired Of Your Jive 3. The Thrill Is Gone 4. Need Your Love So Bad 5. Ain't Nobody Home 6. Hummingbird 7. All Over Again 8. Drivin' Wheel 9. Funny how Time Slips Away Rock This House. Billy Joe Shaver maakt geen slechte platen. Rijk is hij er tenslotte nooit van geworden, dus dan kan je beter mooie dingen maken waar je eventueel later nog iets aan hebt.

Voor Billy Joe Shaver staat muziek maken voor overleven. Maar het gaat bij Billy Joe Shaver vooral om overleven in de spirituele zin, om datgene van hem af te schrijven dat hem dwars zit. Dat is nogal wat, zoals we op zijn album "The Earth Rolls On" mochten waarnemen. Billy Joe leverde met zoon Eddy in dit harde en intense meesterwerk af.

Tot zijn voorganger vonden we hier minder felle gitaren en expressiviteit, meer warmte en zeker zo persoonlijk. Ondanks dat Billy Joe al tijden langs de afgrond van het leven wandelt en zijn geliefden beneden liggen, danst-ie soms nog vrolijk de honky tonk, maar deze zelfverklaard beste songschrijver ter wereld is en blijft een onaantastbare figuur, hetgeen hij weer eens duidelijk maakt op zijn nieuwe plaat "The Real Deal".

Tal van sterren o. Kim Fowler, Nanci Griffith en Kimmie Rhodes staan Shaver bij, maar het is de bikkelharde persoonlijkheid van de man zelf die alles overstijgt. The Real Deal dus. De meeste tracks laten zonder uitzondering steengoede traditionele country horen, zoals je niet anders zou verwachten van iemand als Billy Joe Shaver.

Half jaren negentig kwamen er enkele jonge gitaarvirtuoosjes op de proppen die duidelijk veel naar Stevie Ray geluisterd hadden en zijn succes probeerden over te nemen. Echt orgineel zijn ze inderdaad niet, maar dat doet niks af aan hun kwaliteiten als gitarist. In maart van dit jaar toerde hij door Europa met een programma waarin hij traditionele blues mengt met swing en stevige rock invloeden. Als begeleidingsband nam hij de Nederlandse Backbones mee, een ongewone bluesband van ervaren blues muzikanten.

In het gezelschap van The Backbones zal hij wederom terugkeren naar de traditionele blues om de muziek te spelen die hij geleerd heeft van zijn blues gitaar helden, in het bijzonder de vroege Buddy Guy, B. Sugar Ray. Welch speelt op deze zelf geproduceerde cd gitaar en zang en wordt hierbij op gitaar bijgestaan door Nick Moss in de tracks "Joaquin Riley" en "Give Me Time" en in de titeltrack krijgt hij de kans om eens mooi uit te halen met een mooie gitaarsolo, hetgeen dadelijk genoeg zegt.

Nummers zijn afwisselend dus hoor je goede voorbeelden van shuffle tot lowndown. Een must voor liefhebbers van de blues uit de 'classic' Chicago periode. Dordrecht, NL. Na een schitterend concert en het meermaals beluisteren van hun album "Life On the Edge" tenhuize rootsrocker werd die liefde alleen maar groter. Ludo Mariman en the Bet. Veertien eigen songs, een band die overloopt van talent, jongens die met "het heilig vuur" bezield zijn Crescent City oftewel New Orleans is vanouds een smeltkroes van culturen en heeft een groot aantal essentiele muzikale grootheden voortgebracht, zoals bv een Dr John, The Meters en deze man, Johnny Adams.

Zijn bijnaam, The Tan Canary, dankt hij aan het enorme bereik van zijn stem. Geboren inzing hij tot de Gospel, scoort een aantal kleinere hitjes in de jaren zestig, maar als hij in samenwerkt met Shelby Singleton op het SSS label uit Nashville is het pas echt goed raak.

De evergreen "Release Me" en vooral "Reconsider Me" worden terecht grote hits, en zijn vocale uithalen raken je van het topje van je tenen tot in het diepst van je ziel. Buiten Dr. Lonnie Smith, George Porter, Jr. Een feit is : De kleine man uit New Orleans die zingt met Hart en Ziel verhuisde begin jaren zeventig naar Atlantic Records zonder veel succesen inkwam hij door producer Scott Billington terecht bij Rounder Records, waarvoor hij wederom hoogwaardig materiaal in uiteenlopende stijlen weet voort te brengen.

Johnny Adams stierf inop jarige leeftijd ten gevolge van kanker, maar een feit is zeker: Petje af voor Johnny Adams! Mississippi Heat is geen onbekende op het Spring Blues Festival in Ecaussinnes, deze band wist zelfs tot driemaal,een warme, energieke en sympathieke sfeer te scheppen op dit festival.

De belg Pierre Lacocque emigreert in op jonge leeftijd van Brussel naar Chicago. Behalve de band Mississippi Heat richten ze ook een eigen platenlabel op: Vanderlinden Records, genoemd naar hun grootmoeder, die in Brugge woonde. In vierde de band hun jarig bestaan en even later verscheen hun album "Footprints On The Ceiling". Gitarist Weathersby beviel Lacocque zo goed dat hij besloot hem ook voor de nieuwe plaat "Glad You're Mine" weer in te huren.

Sindsdien heeft hij drie andere albums op hetzelfde label opgenomen en zich ontpopt als een van de meest vooraanstaande bluesgitaristen en -performers. Ook zangeres Inetta Visor, met haar warm stemgeluid, maakt zoals op vorig album weer enorm veel indruk. Dat Lacocque ondertussen hard bezig om naam te vestigen als harmonica-virtuoos, bewijst hij ook op "Glad You're Mine".

Zijn techniek is prima, het spel subtiel en verzorgd en zijn solo's netjes opgebouwd. Wel overtuigend is het titelnummer, een shuffle met Carl Weathersby op lead gitaar. Ook de ode aan Magic Sam, in "Where Were You", is een pracht van een song, waarop buiten Weathersby, ook co-producer Michael Freeman en zijn broer Michel even mogen meejammen. In Ecaussinnes had de organisatie wel degelijk gelijk door deze band driemaal te boeken voor hun festival, dit is inderdaad een feestband met uitstekende muzikanten.

Hun sterke podiumpresentatie blijft ook in de huiskamer overeind. Wat mij betreft: Mississippi Heat for ever. Edwin is een klasse man op de bluesharp en vocaal mag hij ook zeker gehoord worden. Zoiets moet nu eenmaal voor vuurwerk zorgen als het allemaal in goede banen wordt geleid. Je waant je zo in de film van The Bluesbrothers. Maar denk nu niet dat de hele CD in die lijn ligt want dan ben je mis. Holt weet wel degelijk voor variatie en afwisseling te zorgen.

Hij neemt ons mee op een reis naar Chicago,via Memphis en Texas. Hier en daar gaat hij zelfs de funky toer op en ik vind het allemaal meer dan af. Want als het live klinkt zoals deze CD dan kan het niet stuk. Zonder twijfel kopen deze CD zou ik zeggen. Hij staat vol hoogtepunten, teveel om op te noemen. This singer-songwriter's husky voice and acoustic guitar take you into that timeless time of the moment.

Dit is de eerste keer dat ik een CD bespreek van iemand die even na de opnames overleden is. Larry Thomasson heeft deze CD opgenomen terwijl hij al wist te zullen sterven van prostaatkanker. En dat hoor je dus merkelijk op deze CD. Dit is dus een CD vol liefde, haat, pijn en alles wat er op dat moment door je heen gaat. Negen songs telt deze Cd en 3 bonus tracks. Dat nummer en dus nog meer pareltjes krijg je te horen op deze CD. Ik denk niet dat hier een vertaling nodig is.

Kopen deze CD en misschien ook eens stil staan bij het feit dat het leven vlug voorbij kan zijn en we dus niet altijd maar moeten kankeren op die kleine euveltjes in ons leven. Van Johnson, die een tijdje in de band van Bernard Allison zat, omschrijft zijn muziek als "Prehistoric Rock" en hij slaat de nagel precies op de kop. Tien songs op dit album en allemaal netjes afgebakend Gitaartjes die mij soms doen denken aan de hoogdagen van groepjes die zich presenteerden als rockgroepen maar het meeste succes hadden met hun slows : Boston, Uriah Heep, Nazareth Voor de backingvocals zorgen Loesje, wie is Loesje, Loesje is het meisje van de drummer en de zoon van de verantwoordelijke van het jeugdhuis.

Iedereen tevreden en op de jaarlijkse Chiro Rock Rally mogen Rock-N-Van voor de vierentachtigste maal de jury proberen zand in de ogen te strooien door de overjaarse hippies nog aan het headbangen te krijgen. Gelukkig zorgen vrienden en vriendinnen dat zij gaan lopen met de publieksprijs gratis tickets voor Jazz Bilzen en eigenlijk hebben ze dat wel verdiend met hun rockabilly op "Shotgun Willy", het rockertje "Goodbye Charlene" en met Hey Rock-n-Roller Een verbluffend debuut waarop de pas jarige zwarte zanger liet horen gezegend te zijn met een zeldzaam krachtige en lenige stem.

Onsterfelijk maakte Little Willie John zich met zijn weergaloze vertolking van "Fever". Met deze hit uit zette Little Willie John al vroeg de kroon op een muzikale loopbaan die door het noodlot maar een jaar of tien zou duren. In verdween hij in de gevangenis om hier twee jaar later aan een longontsteking te bezwijken. Hij werd dus niet oud 31 en scoorde slechts een beperkt aantal grote hits.

Nummers die vaak in de versie van een ander nog grotere hits werden. De afgelopen jaren zijn verschillende compilaties met werk van Little Willie John verschenen, maar deze lijden alle aan hetzelfde euvel.

Het zojuist verschenen "The King Sessions " is de opvolger van "The Early King Sessions " uit en vult dit akelige hiaat in de collectie van menig muziekliefhebber op. Tracks: 1. Spasms 3. You're A Sweetheart 4. Tell It Like It Is 6. No Regrets Made For Me No More In Life Leave My Kitten Alone Let Nobody Love You Let Them Talk Right There My Love Is Loving Care Cottage For Sale I'm Shakin' Heartbreak It's Hurtin' Me Do You Love Me Sleep There's A Difference.

We can always use more soulful singers", "A good shot of Memphis soul", "full of funky, country - soul'' waren gemeengoed en staan genoteerd en vet onderlijnd in haar presskit. Het gemakkelijkste geldgewin zou dan ook zijn om op de ingeslagen weg verder te gaan maar Lynda nam Rockabilly guitar legend Danny B.

Harvey om : the Rockats, 13 Cats, the Ripchords, The Twenty Flight Rockers, the Swing Kats onder de arm om een full of kickin' rockabilly en down - home country blues op te nemen. Of hoe meer dan 25 jaar Telecaster twang plezier een verbond sluit met de cigar box gitaar van Miss Lynda Kay.

Grote dame en klasse album! Nieuwtje in de marge : Danny B. De Zeeuwse bluesrockers zijn ongetwijfeld een van de succesvolste bluesbands van Nederland met hun eigen mix van swing, rockabilly, rock 'n roll, bluesrock, chicagoblues en zydeco.

John en Little Feat. In bracht de band de uiterst succesvolle "One, Two, Five…. Live" CD uit, een eerbetoon aan hun grote inspirator, Rory Gallagher. Eind werd de band gevraagd voor een optreden op het Bluestockfestival in Memphis, waar ze meteen van de gelegenheid gebruik maakten om in de legendarische Sun Studios de helft van hun album "Walking Down Memphis" op te nemen.

Op deze CD ook twee nummers die de band opnam met de jarige mondharmonicavirtuoos Willie Foster uit Mississippi. In September vertoefde de band wederom in Ierland voor onder andere een optreden op het Blackstairs Blues Festival in Enniscorthy. Drie nummers op accordion, bespeeld door harpspeler Sonnyboy, de Rory Gallagher mandolineclassic, "Going to my Hometown", enkele akoestische nummers en de gebruikelijke Juke Joints stampers en boogies maakten deze CD dan ook tot een ware feestplaat.

Van Morrisson en Bonnie Raitt. The Juke Joints stonden op festivals met o. In datzelfde jaar vierden zij hun jarig jubileum met het uitbrengen van de dubbel CD "20 years", waaronder een live CD met bijzondere opnames met o.

En nu, annopresenteren deze bluesrockers hun inmiddels 10e CD "Let It Roll" in combinatie met het inmiddels 10 jarig jubileum van hun fanclub. Deze nieuwe CD staat dan ook weer bol van de diverse bluesstijlen en herbergt dit keer bijdragen uit enkele kopstukken van de Nederblues, nl. Op beide nummers speelt ook Barrelhouse pianist Han van Dam mee. De band heeft er ook nooit een geheim van gemaakt een grote voorliefde te hebben van de doorleefde blues van Gallaghar en diverse nummers van deze legendarische Ier werden door The Joints opgenomen of live gespeeld.

Ook weer op hun nieuwe album vinden we een cover van Gallagher, nl. Vol vuur, passie en overtuiging wordt het genieten bij "Let It Roll". Voor wie het nog niet weet: Austin, Texas is een muziekstad bij uitstek. Zelfs op een maandagavond in de zomer vinden er in vijfentwintig clubs live-optredens plaats. Het aantal goede muzikanten dat er rondloopt is gigantisch. Lang niet altijd kunnen ze er dan alle vijf zijn, omdat het stuk voor stuk veelgevraagde muzikanten zijn die veel toeren.

Repeteren is door die wekelijkse afspraak niet nodig, en misschien zorgt dat wel voor de frisse losheid die hun optredens kenmerkt. En dat is nog de beste benaming voor het hobbyclubje van deze heren. Dit album laat een coherent geluid horen, dat ergens tussen country, blues en singer-songwriter ligt.

Buiten deze covers komen songs van alle vijf heren langs. Dit brengt ook wat afwisseling in de stijlen. De stemmen van Scrappy Jud en John Dee zijn toch wel het meest eigen. De eerste met een zware melancholische ondertoon, de laatste meer van het ongepolijste soort, zoals in de opener "I Will Walk With You".

Op "Switsheroo" wordt weer eens vakkundig gemusiceerd en de productie is natuurlijk dik in orde, zet gewoon deze plaat op en waan je in een rokerige kroeg in Austin, Texas met een aantal klasse muzikanten op het podium. Ondertussen is de man met gans andere dingen bezig en heeft hij een punt gezet achter zijn nomadenleven. It is my mother and my child. I am paid to get on that plane, rent the car, drive those lonely hours to a place I' ve never seen where I know no one, haul the gear, do the soundcheck, dine alonesleep alone, and after 30 years it is still worth it.

Opnames van een live concert in Albuquerque, New Mexico en waarvan zestien songs tot het favoriete kransje van Katy behoren. Intiem, sober storytelling album dat precies weergeeft waarom Katy de grote doorbraak nooit heeft gerealiseerd maar bij de liefhebbers kan rekenen op een grote waardering : Katy Moffatt has never broken through to the country mainstream, but she has earned a substantial cult following among roots-music fans and plenty of critical respect for her blend of country, folk, rock, pop, and blues.

Ze heeft een krachtige, heldere stem, ietwat bruin getint en met een meer dan acceptabel bereik. En daarmee maakt ze van deze albums een sterk geheel. Zoals in haar vorige albums staat Guy Clark, maar ook Maura O'Connell haar vocaal aan haar zijde in enkele songs. De geweldige band legt zoals gezegd de basis, maar echt overtuigen moet Kate Campbell toch echt zelf doen en dat doet zij.

Label : Provogue Records Distr. De serie "Where Blues Meets Rock" van Provogue, een in stevige bluesrock gespecialiseerde platenmaatschappij, is alweer toe aan nummer zes. Een aantal van de artiesten op deze editie kreeg eerder dit jaar al lovende kritieken in Rootstime o. Allen blinken echter uit in hetzelfde: stevige, blanke blues. Voor liefhebbers en leken een ideale en goedkope manier om kennis te maken met veel goede en nieuwe muziek. De verzamelaars heten "Were Blues meets Rock".

Als je naar de site van Mascot Provogue gaat dan kun je tracklists zien van die albums, het zijn zogenaamde label samplers. Ze zitten allemaal in het low price segment en zijn uitermate pruimbaar. Vickie Lucero www. Ook de winnaar van de editie is met rasse schreden op weg om zijn status te verzilveren. Globetrotter Colin Brooks verliet Taos New Mexico om via een ommetje in New York zijn vaste stek te vinden in Austin Texas en ging maar al te graag in op het verzoek van zijn fans om een "naked and raw" akoestisch album op te nemen.

Twaalf eigen of co-writing songs, twee microfoons, backingvocals van Anais Mitchell, Jonathan Byrd en Tim Beattie en binnen de week stond alles op band.

Meer moet dat niet zijn en het resultaat "Blood and Water" mag ondertussen rekenen op wereldwijdse belangstelling. Oorspronkelijk stond alles in functie van het nieuwe album dat de naam "Water in the Sky" zou meekrijgen maar geleidelijk aan werden de demo's volwaardige songs die in al hun glorie prijken op dit rustige maar bloedmooie album.

Swampy folk rock die voornamelijk het klassieke thema behandelt Sinds hij in debuteerde met "Division Street" heeft de in Londen geboren Terence Martin al een aardig palmares bij elkaar geschreven. Na "Waterproof" en "Sleeper" is "Lost Hills" al zijn vierde album.

Ze onderstrepen zijn met een warme bariton gezingzegde, weemoedige teksten, waarmee hij staat in de traditie van Townes Van Zandt en Guy Clark. En het lijkt er alsmaar meer op, dat Terence Martin binnen afzienbare tijd in de bovenste la van het singer-songwritersgild zal gaan belanden. Martin beschikt niet enkel over een mooie rustgevende gebronsde stem, denk aan een Jeff Talmadge, maar is daarbuiten ook een onderscheiden dichter, die in zijn nummers met zijn onnadrukkelijke woorden een continue sfeer van verlies oproept.

Hij is daarbij waarnemer, geen deelnemer. Zijn verteltrant lijkt gemakkelijk, maar dat is juist de kunst. De hoogtepunten gaande van "Hank Williams", het titelnummer "Lost Hills" tot het afsluitende "Where It All Begins" volgen elkaar aan een adembenemend tempo op.

Al bij al een album dat bijzonder aangenaam wegluistert en waarmee Terence Martin eindelijk de welverdiende doorbraak kan bewerkstelligen. Prachtig gewoon! Als voetnoot op de CD achterkant lees ik dat Calvin op deze CD wordt bijgestaan door enkele bluesartiesten van bands uit Zuid California.

Als ik zoiets lees weet ik meestal dat me vrij stevige blues te wachten staat. De volgende 2 nummers bevestigen alleen maar dat vermoeden. Gelukkig hebben deze nummers toch nog meer dan voldoende inhoud en blues om overeind te blijven.

Alleen voor de 3 openingsnummers en het 8ste heeft hij gekozen voor covers, covers van Willie Dixon en Sonny Thompson bvb. Wat me opvalt is dat Calvin er vocaal minder goed afkomt bij de covers.

Deze CD is niet wat je verwacht van de meeste bluesbands uit het zuiden van de states. Calvin B. Streets heeft wel degelijk gezorgd voor afwisseling en tussen al het stevige elektrische werk heeft hij hier en daar voor verrassingen gezorgd met akoustisch werk dat zeker mag gehoord worden. Indien dit zo is dan is het zeker een meer dan geslaagd proefstuk. Mocht je de website van Donal Hinely uit Denton, Texas bezoeken dan kom je voor een verrassing te staan.

De man is naast een begenadigd zanger, gitarist en vooral liedjesschrijver ook nog een 'glass harmonica' bespeler. Even verduidelijken: je plaatst een tafel vol met min of meer gevulde glazen en je wekt geluid op door met een natte vinger langs de glazen te gaan. Vreemd niet? Donal Hinely treedt met dit 'instrument' op tijdens festivals, in koffiehuizen en zelfs in kroegen en heeft al twee instrumentale CD's op zijn naam staan, waarop voor de 'glass harmonica' een hoofdrol is wel gelegd.

Daarnaast is dus Donal Hinely een, in mijn ogen, uitmuntend verhalen- verteller in de beste Texaanse traditie, die zich kan meten met illustere voorgangers als Townes Van Zandt, Steve Earle of Slaid Cleaves. Op zijn nieuwe album "Giants" verwerkt Hinely prachtige verhalen in zijn liedjes over mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven en persoonlijke belevenissen. Al deze liedjes zijn gegoten in een lekkere mix van folk, Americana en alt.

Bovendien dient Hinely ook niet te klagen over de nodige support: naast multi-instrumentalist David Henry o. Al met al niet de minsten van het genre. Een singer-songwriter met een karakteristieke stem, erg nasaal en niet de meest sterke. Ach, het voegt allemaal nauwelijks iets toe aan het oeuvre van McMurtry, maar toch is "Childish Things" typisch zo'n plaat die je op ieder willekeurig moment kan draaien.

Zoals gewoonte nam McMurtry hier ook zelf de honneurs van producer waar. En, eerlijk is eerlijk, hij heeft zich meer dan behoorlijk van die taak gekweten.

Deze song was vorig jaar tijdens de verkiezingen gratis te downloaden en is nu terug te vinden in ongecensureerde versie op deze nieuwe plaat. Een eerste subtiel hoogtepuntje zodoende, maar zeker niet het laatste! Stephen King beschreef de song als "stark and wrenchingly direct, this may be the best American protest song since Bob Dylan's "Masters of War'", en over McMurtry zei King : "the truest, fiercest songwriter of his generation. Kijk, dat mag ik wel: een titel die simpel en direct de lading van het gebodene dekt.

Nu draait Chicago harmonicalegende Billy Boy Arnold inmiddels ook al lang genoeg in het blueswereldje mee om te weten dat eenvoud vaak de beste keuze is; al in de jaren vijftig was hij een vaste klant in de Chess-studio's.

Op zijn laatste album "Consolidated Mojo"opgenomen in en geproduceerd door Electro-Fi labelmaatje Mark Hummel, laat Arnold een staaltje van zijn harmonica vuurwerk zie en bewijst hij nog altijd als geen ander de harmonica te beheersen, en ook zijn stem lijkt nauwelijks geleden te hebben onder het verstrijken van de jaren. Begeleid door Rusty Zinn Slim Slide - The Roadmasters - The Sixties (VinylTom Mahan pianoRonnie James Webber bas en Mark Bohan drums stookt Arnold vanaf de eerste noten van "I'm A Man" het bluesvuurtje hoog op, om dan niet meer uit te laten gaan voor de laatste klanken van Arnold's klassieker "Dirty Muther Fuyer" drie kwartier later verstorven zijn.

Ook andere klassiekers als "I Wish You Would", passeren de revue. Ok, Billy Boy Arnold heeft wereldklasse en bij sommige tracks klinkt hij vrij LP), bij andere is het duidelijk dat hij samen met de door Mark Hummel samengestelde band, naar een eigen identiteit streeft. Vocaal is Arnold zeer sterk, maar zijn harmonicaspel is nog uitstekender. Dat het deze band niet alleen te doen is om het brengen van zuivere blues waar mondharmonica de boventoon heeft, is een niet mis te verstane boodschap.

De Chicago blues, de unieke sound van de jaren '50 staat wel degelijk neutraal op "Consolidated Mojo". Zet alvast uw stereo maar op luid, want dit is genieten! Timeless Americana Masterwork. Country alt theatrical bluesy piano-based eclectic pop.

Krista Detor, de naam zei ons een paar weken geleden ook nog helemaal niets, maar toen kwamen we bij toeval op haar website terecht en hoorden we fragmenten van haar cd "Mudshow". Fragmenten die ons direct betoverden, waarna we zeker wisten dat we deze cd zo snel mogelijk in huis moesten halen. Dat heeft nog even geduurd, want we hebben deze in eigen beheer uitgegeven cd van ver moeten halen. Toen hij eenmaal uit de speakers kwam was de betovering nog sterker dan bij eerste beluistering.

Wat een talent horen we hier aan het werk! Krista Detor beschikt over een mooie warme stem en schrijft prachtliedjes zoals ook haar idool Leonard Cohen ze schrijft. Prachtliedjes die worden voorzien van een betrekkelijk ingetogen, maar o zo doeltreffende muzikale omlijsting.

Avontuurlijke muziek, die toch ook laid-back is, en waarin je door die soepele stem van Detor moeiteloos naar binnen getrokken wordt. Haar eerste cd, "A Dream in a Cornfield"sloeg zo geweldig aan dat er alleen via mond-tot-mondreclame al enorm veel van verkocht zijn via CD-Baby.

Hij zei over haar debuut: "Creative, very diverse Nu ligt er dan eindelijk haar nieuwe album "Mudshow", en het is meteen een onvergetelijk meesterwerkje geworden. Als er ook maar enige gerechtigheid is op deze wereld zou Krista Detor binnen de kortste keren net zo beroemd moeten zijn als bijvoorbeeld een Shawn Colvin, met wie ze muzikaal wel veel raakvlakken vertoont.

Dat zal wel helemaal lukken, want de meeste liedjes op "Mudshow", zijn door haar zelf geschreven, behalve "A Red Bowl", een song van Aurora Detor en de titeltrack, co-written met producer David Weber, die trouwens te horen is op enkele songs op zijn akoestische gitaar en als backing vocals.

Ze heeft dus een fantastische band om zich heen verzameld die op een perfecte alerte manier in haar improvisaties en arrangementen meegaat, waardoor de cd spannend is van begin tot eind. Spannend en ontspannen tegelijk eigenlijk, want er wordt weliswaar op het scherpst van de snede gemusiceerd, maar tegelijkertijd ook zeer relaxed.

Een combinatie die je niet vaak tegenkomt. We durven hier dan ook gerust van een meesterwerkje te spreken. Kortweg : "Mudshow" is een cd die verwarmt, betovert en troost omwille van haar mooie stem en haar verfijnd pianospel.

Een cd die niet onder doet voor welke vrouwelijke singer-songwriter plaat dan ook, en net zo makkelijk een klassieker uit de jaren 70 als een meesterwerk uit kan zijn. Onmisbaar voor iedere liefhebber van vrouwelijke singer-songwriters. Om een lang verhaal kort te maken: A. Geen slap aftreksel maar een waardige opvolger van zijn vader. Wat het meeste opvalt, is zijn doorleefde rauwe stemgeluid. Erg bijzonder voor een dertiger. Qua stem gelijkend op die van Joe Cocker maar dan in het kwadraat.

In de Verenigde Staten werd A. Het eerste "A.

The Young Christian Singers (2) - This Is The Message (Vinyl, LP), Our Love (Top Deeply Deep Mix) - Tony Carrasco Presents Deep Source - Our Love (Vinyl), No More Conversations (Fedde Le Grand Vocal Remix) - Freeform Five - No More Conversations (CD), The Defiler - Howard Shore - The Hobbit: An Unexpected Journey (Original Motion Picture Soundtrack), Botellita De Jerez - Forjando Patria (CD), The Irish Rover - Various - On The One Road - Irish Football Anthems & Songs (CD), Untitled - Der Marebrechst - 22.8.-19.9.2012 (CDr, Album), Howl (Part 1), Lets Hang On - Various - Hits International Super 20 (Vinyl, LP), Bluebird - The James Gang* - Yer Album (Vinyl, LP, Album), Kottonmouth Kings - Mile High (CD, Album), Harlem World - DJ Craig G - Sneakin Up On That Ass Pt. 3 (Cassette)